Артыкул

ІДЭЙНЫЯ ПАСТУЛАТЫ НЕАУНІЙНАГА РУХУ ПАВОДЛЕ ПРАГРАМНАГА РЭДАКЦЫЙНАГА АРТЫКУЛА Ў ЧАСОПІСЕ «ДА ЗЛУЧЭНЬНЯ» (№ 1 за 1932 г.)

Часопіс «Да злучэння» быў адзіным беларускамоўным перыядычным выданнем, якое выдавалася ў межах неаўнійнага руху ў пачатку ХХ ст. Акрамя яго на беларускіх землях распаўсюджваліся вядомыя віленскі рускамоўны часопіс «К соединению», арыентаваны збольшага на рускамоўную інтэлігенцыю Вільні, і польскамоўны «Oriens», накіраваны на азнаямленне шырокіх польскіх грамадскіх колаў з праблематыкай Уніі.

АНТИКАТОЛИЧЕСКАЯ ДЕЯТЕЛЬНОСТЬ СОЮЗА БЕЗБОЖНИКОВ В БССР (1920-е гг.)

Установление советской власти в Беларуси в 1917 г. повлекло за собой резкие изменения в положении религии и церкви в целом и католического костела в частности. В соответствии с новым законодательством церковь лишалась статуса юридического лица, запрещалось преподавание религиозных предметов в школе, отменялся церковный брак, духовенство лишалось избирательных прав и т.д. [1, с. 188; 2, с. 28, 29].

ДИНАМИКА КОНФЕССИОНАЛЬНОЙ СТРУКТУРЫ ГОРОДСКОГО НАСЕЛЕНИЯ ГРОДНЕНСКОЙ ГУБЕРНИИ В КОНЦЕ ХIХ - НАЧАЛЕ ХХ в.

Показатели роста городского населения, изменения его структуры важны при изучении периода конца XIX - начала XX в. В Гродненской губернии в это время насчитывалось 6 уездных городов: Гродно, Брест, Волковыск, Слоним, Кобрин и Пружаны. В статье рассматривается динамика конфессиональной структуры населения этих городов на протяжении 1880-1910 гг.

ЭКОНОМИЧЕСКОЕ И ПОЛИТИЧЕСКОЕ ПОЛОЖЕНИЕ ПРАВОСЛАВНОЙ ЦЕРКВИ В БЕЛОРУССИИ В КОНЦЕ XIX - НАЧАЛЕ XX вв.

 

В 60-90-е годы XX в. историческая наука пополнилась рядом исследований, посвящённых истории религии и церкви в дореволюционной России. Они позволяют глубже раскрыть процесс развития православной церкви, её место и роль на разных этапах истории Российского государства, а также Беларуси [1].

 

УЧАСТИЕ ДУХОВЕНСТВА В ПОВСТАНЧЕСКОМ ДВИЖЕНИИ НА БЕЛОРУССКИХ ЗЕМЛЯХ В 1863 г.

 

В восстании 1863 г. принимали, в разной степени участие все слои населения. Вопрос об участии представителей духовенства недостаточно изучен в отечественной историографии.

 

По данным В.М. Зайцева, исследователя восстания 1863 г., по состоянию на 1861 г. духовенство литовско-белорусских губерний составляло 17 136 человек, из них католических священников было 4198, православных - 11 890, протестантов - 96, мусульман - 49, иудейских - 903 человека [4, с. 105].

 

УНІЯЦКАЯ ЦАРКВА БЕЛАРУСІ Ў 1838 г.: НЕКАТОРЫЯ МАЛАВЯДОМЫЯ СТАРОНКІ

 

З канца ХVIII ст. расійскі царызм стаў на шлях абмежавання ўплыву уніяцкай царквы з мэтай яе ліквідацыі ў перспектыве. Захаванне царквы, якая не гарнулася да трону, улады звязвалі з небяспекай сепаратызму. Яна перашкаджала самадзяржаўна-сінодаваму рэжыму ў ажыццяўленні яго нівеляцыйнай палітыкі ў заходніх губернях. Свае дзеянні прыкрывалі сентэнцыямі пра «непадзельнасць расійскага народа», якой нібыта пагражае «злацінізаванае» і «апалячанае» уніяцтва.

 

ПАЛІТЫКА ЦАРЫЗМУ Ў АДНОСІНАХ ДА КАТАЛІЦКАЙ ЦАРКВЫ НА БЕЛАРУСІ Ў 1772-1801 гг.

 

У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай у Расійскай дзяржаве апынулася каля 1 мільёна католікаў «обоих обрядов»: каля 100 тыс. лацінскага абраду і 800 тыс. уніятаў. Згодна з дзеючым у Імперыі «Рэгламентам» ад 12 лютага 1769 г., як каталіцкая, так і праваслаўная царква была цалкам падпарадкавана царскаму ўраду. Гэта супярэчыла каталіцкім канонам, таму папскі нунцый у Варшаве ад імя рымскай курыі запатрабаваў ад рускага пасла дазволу накіраваць у Расію апостальскага наглядальніка для абароны правоў католікаў. Адказ быў адмоўным.

 

ПРАВАВОЕ СТАНОВІШЧА ПРАТЭСТАНЦКАГА І ПРАВАСЛАЎНАГА НАСЕЛЬНІЦТВА БЕЛАРУСКІХ ЗЯМЕЛЬ У ДРУГОЙ ПАЛОВЕ XVII-XVIII стст. У КАНТЭКСЦЕ ЕЎРАПЕЙСКІХ МІЖНАРОДНЫХ АДНОСІН

 

У сярэдзіне XVII ст. у Еўропе сфарміравалася сістэма міжнародных адносін, у глыб якой трапілі ўнутраныя царкоўна-рэлігійныя канфлікты Вялікага княства Літоўскага. Найбольшую ўвагу міжнароднай супольнасці прыцягвала унікальная канфесійная сітуацыя на беларускіх землях. Міжканфесійныя адносіны на Беларусі як аб'ект міжнароднай палітыкі айчыннымі даследчыкамі раней не вывучаліся.

 

КАНФЕСІЙНАЕ ПЫТАННЕ Ў ВЯЛІКІМ КНЯСТВЕ ЛІТОЎСКІМ У КАНТЭКСЦЕ МІЖНАРОДНЫХ АДНОСІН У XVI ст.

Канфесійны фактар у знешнепалітычных зносінах Вялікага княства Літоўскага і Маскоўскай дзяржавы: пачаткі супрацьстаяння

 

Прыняцце хрысціянства з Канстанцінопаля ўводзіла належныя да Кіеўскай Русі ўсходнеславянскія землі ў склад адмысловай сістэмы дзяржаў, своеасаблівай «Бізантыйскай садружнасці», па трапнаму выразу Дзмітрыя Абаленскага. Разам з прызнаннем вяршэнства царкоўнай улады Канстанцінопальскага патрыярха гэта значыла (як мінімум тэарэтычна) прызнанне намінальнай вярхоўнай свецкай улады Бізантыйскага Цара-Базілеўса [21, c. 5].

 

ДЗЕЙНАСЦЬ МІТРАПАЛІТА РЫГОРА ЦАМБЛАКА ПА ДАСЯГНЕННЮ МІЖКАНФЕСІЙНАГА ПАРАЗУМЕННЯ Ў ВКЛ

Суіснаванне розных канфесійных груп на тэрыторыі Беларусі стварыла глебу для развіцця рэлігійнай і нацыянальнай цярпімасці, якая захавалася ў беларускага народа да сённяшняга дня. Тым не менш, талерантная і дэмакратычная дзяржава з вялікімі цяжкасцямі магла б нармальна існаваць па суседству з моцнымі і маналітнымі дзяржавамі, у якіх уся ўлада сканцэнтравана ў руках адной сацыяльнай ці канфесійнай групы.

ЦАРКОЎНЫЯ ЛЕТАПІСЫ ДРУГОЙ ПАЛОВЫ ХІХ- ХХ ст. ЯК КРЫНІЦЫ ПА ГІСТОРЫІ НАСЕЛЕНЫХ ПУНКТАЎ БЕЛАРУСІ

 

Вядома, што летапісы як самабытныя гістарычна-літаратурныя помнікі пісьменства існавалі на тэрыторыі Беларусі ў перыяд з ХІ па ХVIII ст. Аднак традыцыя гэтага жанру захоўвалася і працягвалася далей, у многім дзякуючы дзейнасці праваслаўных прыходскіх святароў. Гэтая цікавая старонка айчыннага крыніцазнаўства на сённяшні дзень застаецца і маладаследаванай, і неацэненай, але відавочна, што яна не згубіла сваёй каштоўнасці ў вывучэнні лакальнай гісторыі Беларусі і асобных царкоўных прыходаў і манастыроў і сёння.

 

Беларусь: белая пляміна для еўрапейскіх хрысціян

Такім чынам, мы можам канстатаваць, што беларускія хрысціянскія цэрквы і арганізацыі выказваюць зацікаўленасць у супрацоўніцтве з еўрапейскімі структурамі, аднак аддаюць перавагу захавання прыязных стасункаў з сучасным рэжымам, дзеля чаго, у пераважанай большасці, гатовыя адмовіцца ад еўрапейскіх стасункаў альбо ад адкрытага іх афішавання.

Китайские мученики

В 1930-е годы святитель Николай (Велимирович) служил на Охридской кафедре. В это же время в пределах его епархии – в городе Битола – служил и преподавал святитель Иоанн (Максимович), тогда иеромонах. Знакомство и дружба этих двух святых продолжилась и после избрания иеромонаха Иоанна епископом на Шанхайскую кафедру и его отъезда в Китай. Свидетельством этому служит цикл статей о Православии в Китае, опубликованный святителем Николаем в журнале «Мали мисионар», издающемся в его епархии. В значительной степени он опирался на материалы, которые выслал ему святитель Иоанн.

МАНІТОРЫНГ СМІ: FORUM 18: Беларусь: забароненая рэлігійная дзейнасць двум каталіцкім святарам

Як стала вядома Службе навін Форуму 18, апошнімі на сёння замежнымі грамадзянамі ў Беларусі, якім было адмоўлена ў дазволе на ажыццяўленне рэлігійнай дзейнасці, сталі два польскія каталіцкія прыходскія святары. І святар-купцын а. Яна Банькоўскі, якія служыў прыходскім святаром ў в. Міжэвічы цягам дваццаці год, і святар-езуіт а. Эдвард Смага - вымушаныя былі прыпыніць любую рэлігійную дзейнасць да к. 2009 г.

Что сегодня мешает социальному служению Церкви? О некоторых стереотипах поведения православных верующих

 В социально-этической ориентированности Церкви как таковой нет чего-то принципиально нового, ведь социальное чувство присуще христианству в целом, и православие вряд ли должно быть здесь исключением. Общество, действительно, ждет от Церкви деятельного социального служения, а иногда и помощи в этически обоснованном разрешении разных экономических и социально-политических проблем.

МАНТОРЫНГ СМІ: НАША НІВА: Як правільна адзначаць Каляды

25 снежня Нараджэнне Хрыстова адзначаюць каталікі, грэка-каталікі, пратэстанты і большасць праваслаўных свету. Праваслаўныя беларусы Раство святкуюць 7 студзеня.

24 снежня на змярканні ў кожным доме рыхтуецца накрыты стол, за якім збіраецца ўся сям’я. Раство — свята сямейнае, не шумнае. Вось ужо дзве тысячы гадоў хрысціяне ў гэтую ноч вітаюць прыход у свет Хрыста.

МАНІТОРЫНГ СМІ: ЗВЯЗДА:

Юлiянскi i грыгарыянскi

 

 

Вядома, што самай старажытнай еўрапейскай сiстэмай упарадкавання часу быў каляндар, распрацаваны генiяльным палкаводцам, фiлосафам, астраномам i матэматыкам Гаем Юлiем Цэзарам у 46 г. да н.э. з дапамогай выдатнага александрыйскага астранома Сазiгена. Галоўнай асаблiвасцю новага календара быў нязменны рытм: у iм паслядоўна чаргавалiся тры простыя (працягласцю ў 365 дзён) i адзiн высакосны (працягласцю ў 366 дзён) гады.

 

Старонкі